پوریا و پارسا

    مامان جونم مامان جون نی نی رفته به حمام زود باش بیا پیش من کارهاتو زود کن تمام 　 مامان مهربونم دوستم داری می دونم شامپو بزن به موهام می خوام تمیز بمونم 　 چشام داره می سوزه آبی بریز رو گونه ام لیفی بزن به تنم این گل خوشگل منم؟ آبی بریز روی سر صابونارو زود ببر پاهام میاد قلقلک خسته شدم کم کمک حوله ام رو زود بپوشم کف نمونه تو گوشم وقتی که خشک شد تنم لباسامو می پوشم 　 مامان جون عزیزم ببین چقدر تمیزم نی نی ناز وتپل خوشگل و ریزه میزه ام     ...

عجب بچه ایه این پوریای ما میگه من میخوام برگردم مثل پارسا نی نی بشم همه دوست دارن پیشرفت کنن بچه ماهم دوست داره پسرفت کنه چون ازنظراون پارسا مجبورنیس درد دندونهای لق شده روتحمل کنه یا شبها مسواک بزنه یامشق بنویسه یازبان بخونه یاحتی قبل ازخواب بره جیش بچه اس داریم ما!!!!!!!!!!!!!!!! ولی جوونم واستون بگه مادیگه ازدست دندونهای پوریا جوونمون به لبمون رسید هرماه یه دندون لق داریم  که بلای روحمون شده تااونوبکشیم که البته کشیدنش که چه عرض کنم اینقدربایدبمونه تودهنش به قولی اگه بیفته هم خودش دوباره میذاره سرجاش عرض میکردم اینو نمیخورمو اونونمیخورمو زخم دندونم بازم خون میادو وووودیگه س...

یک و دو و سه و چار  نی نی از خواب شد بیدار صبح شد و وقت کوشش بده نی نی رو ورزش باز کن دستاشو .ببند به روی ماهش بخند نکن نی نی رو خسته بگو یک و دو  و سه نوبت پاهاست حالا برند پایین و بالا وای که چه خوبه ورزش چه حالی داره نرمش کاشکی مامان یا بابا همه روزای خدا با نی نی ورزش کنند بازی و نرمش کنند   اخه بذار موهامو شونه کنم بعد فرت وفرت ازم عکس بنداز   این روزها نی نی ما همش این شکلی میشه    تایه اسباب بازی ببینه تلاش میکنه خودشو برسونه به اون وازاونجایی هم که یه کمی تنبل تشریف داره یه جیغ ودادی راه میانداز...

بالاخره بعدازبیست وچندروزتونستیم ازدست این ویروس سرماخوردگی خلاص شیم  ایام مریضی ودکترودارو بحمداله سپری شد ونوبت رسید به وعده وعیدهای بابایی وشیطنت های داداش بزرگه که حالا که من خوب شدم وقراره دیگه مواظب خودم باشم وخوب غذابخورم قراره بابایی هم ازخجالت پوریا دربیاد هم به خاطربهبودیش هم به خاطر کارنامه عالی که جایزه وجشن کارنامه هم ازدست ویروسه جون سالم به درنبرده بود تاخیر جایزه هم به ضرر بابایی تموم شد ومجبورشدیم هی قول وقرارامونو بیشتروبیشتر کنیم تا حدورشکستگی بابا   بیچاره بابایی هم که مجبوره ودم نمیزنه که وبشکن های پوریا جونم که ازخوشحالی نمیدونه چیکارکنه جوونم واستون بگه که از شهربازی گرفته...

امروز 28ام بهمنه مامانی دیگه چیزی به عیدنمونده ولی افسوس مامانی ماهم به جای تدارکات عید وخرید لباس ووسایل و......همش تودکتروداروخونه وتزریقاتی تشریف داریم الان دقیقا هفده روزه یعنی از12ام بهمن که داداشی مریض شده تا 21ام که درگیرداداشی بودیم از اون روز به بعدهم شما یه سرماخوردگی گرفتی که نگو درضمن حساسیت چشمی هم نمیدونم ازکجاسروکله اش پیداشده دیگه امونمونو بریده همش آبریزش داره متاسفانه همش داری با چشمت ورمیری  تازه سرماخوردگی وهمراه حساسیت چشمی به مامانی هم سرایت دادی چیکارکنیم دیگه دلمون نمیادکه شماروازبغل زمین بذاریم اینقدرشماروبغل کردم وچشمتوبوسیدم که علاوه برسرماخوردگی وحساسیت تازه پادردهم گرفتم. مادرم دیگه دلم نازکه...

مادرم گاهی دلم میخواهدبرایت بنویسم از دلتنگی هایم ازتنهایی هایم از کمبودی که با نبود توحس میکنم ازحسرتی که با دیدن مادر هم سن وسالهایم میخورم وهمیشه به خداگلایه دارم که چرا من ......اماغافل ازاین که حتی اگرهزاران ورق کاغذ هم برایت بنویسم تنها کلمه ای که درآخرنوشته هایم ازقلم نخواهدافتاد این است  : افسوس وصدافسوس..     دلتنگی هایم هیچ درمانی ندارد بغض های شبانگاهی   گریه های یواشکی  خنده های الکی حتی درآغوش کشیدن جایی که تودرآن خفته ای بد تنها مانده ام سهم من ازاین تنهایی همان عهدیست که بسته ام باتو دلم برایت تنگ است مادرده سال گذشت که تورفتی ومن فقط میتوانم گل بیاو...

برای زاده شدن نوزاد بایدبطن مادرراترک کند برای بالیدن وبزرگ شدن بایدازشیرگرفته شود وبه مدرسه رفتن وآموختن درباره جهان تنهاوقتی امکان می یابدکه ازمادرجداشود وقتی به این مراحل میاندیشیم هرگز نمیتوانیم درذهن تصورکنیم گرچه غریب به نظرمیرسد اما واقعیت این است......... گاهی  وقتاآدم میخوادحرف دلشوبنویسه چون واقعا کسی نیس به حرفاش گوش کنه جز خدا گاهی کاغذبهترین دوست آدمه مثل یه رفیق چندین وچندساله که به درددلت گوش بده  این متن رو واسه پوریای عزیزترازجانم مینویسم پوریای مامان یه وقتایی مامانی دلش بدجوری میگیره میخوام بگم توعشق اول مامانی هستی توروباتمام انرژی مثبتی که داشتم به وجودآوردم تومونس تنهایی های من بودی عزیزم ...